ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰੌੰਪਟ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਸਟੀਕਤਾ ਅਤੇ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲਾਭ ਉਦੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਸਮੱਸਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਕ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਇਰਾਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਇਹ ਸੇਧ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿਕਲ ਸਕੇ। ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਦਾਇਤ ਹੈ। ਪਛਾਣ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਹਾਰਕ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਦੋਵਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਵਿੱਚ ਮਨਚਾਹੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਲਿਖਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਇਕਸਾਰ ਏਜੰਟਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਢੁਕਵਾਂ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਇਕਸਾਰ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੀਜ਼ਨਿੰਗ ਜਵਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਸ਼ਾ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੋਧਾਤਮਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਮਝਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਦੇਣ ਦਾ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਮਤ ਸਮੱਸਿਆ-ਖੇਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਏਜੰਟ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕ-ਸਾਹਮਣਾ AI ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਉੱਚ-ਪੱਧਰੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵਿਹਾਰਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੌਰਾਨ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਬਦਲਣ ਲੱਗੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਗਾਹਕ-ਸਾਹਮਣਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੌਂਪਟਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੁਹਰਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲਾਭ ਹੋਰ ਹਦਾਇਤਾਂ ਜੋੜਨ, ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਾਉਣ ਜਾਂ ਆਮ ਪ੍ਰੌੰਪਟ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਲਾਭ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਲਗਾਤਾਰ ਖੋਜ ਅਤੇ ਜਾਂਚ ਰਾਹੀਂ ਕਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਬਦਲਦੇ ਅਤੇ ਦੇਖਦੇ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਕਿੱਥੇ ਸਫਲ ਜਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੇਧ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ, ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਦੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਢਾਂਚੇ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਬਦਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਏਜੰਟ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਇਕਸਾਰਤਾ ਨਾਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅੱਗੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵੇਰਵਾ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਢਾਂਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਿ ਪ੍ਰੌਂਪਟਿੰਗ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁਣ “ਹੱਲ” ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਢਾਂਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਸਟੀਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸੰਵਾਦ ਸੀ: ਅਜਿਹੇ ਜਵਾਬ ਜੋ ਇਕਸਾਰ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਂਡ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਯੋਗ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ।
ਏਜੰਟ-ਅਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਏਜੰਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ-ਪ੍ਰਵਾਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੁਧਾਰ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਇਰਾਦੇ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਵਰਗੀਕਰਨ, ਗਿਆਨ ਕੱਢਣਾ, ਅਤੇ ਟੂਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਾਰੇ ਬੈਕ-ਆਫ਼-ਹਾਊਸ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਜਵਾਬ ਫਰੰਟ-ਆਫ਼-ਹਾਊਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ ਏਜੰਟ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਰਕ ਅਤੇ ਸੋਚ ਜਵਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਵਾਬ ਸ਼ੱਕੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਤਰਕ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਸੰਦਰਭ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ "ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੇਣਾ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਏਜੰਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਪਭੋਗਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟ ਨੂੰ ਕੁਝ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਕਿਸਮ ਚੁਣਨ ਲਈ ਕਹਿਣਾ—ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ, ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਮੰਗਣਾ, ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣਾ ਜਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਵਾਉਣਾ—ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਨਾਕਾਮੀ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਕਾਮੀ ਮਾੜੀ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ਼ਲਤ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਨਵੀਨਤਮ ਅਤਿ-ਆਧੁਨਿਕ ਮਾਡਲ ਸਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੈਟਰਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਿਲਡਰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਡਲਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੈਕ-ਆਫ਼-ਹਾਊਸ ਅਤੇ ਫਰੰਟ-ਆਫ਼-ਹਾਊਸ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਬਿਨਾਂ ਰੀਜ਼ਨਿੰਗ ਵਾਲੇ ਮਾਡਲਾਂ ਲਈ ਫਿਊ-ਸ਼ਾਟ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਠੋਸ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਡਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਅਨੁਕੂਲਨ ਦੀ ਹੈ। ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿਓ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਲੈਅ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਉਸੇ ਜਵਾਬ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਜਵਾਬ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਾਡਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ।
ਲਾਗੂਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਜਾਂ ਵਿਹਾਰਕ ਨਿਯਮ ਵਧੇਰੇ ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਲਪ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ*,* ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਅਸੀਂ ਵਿਆਪਕ ਕਾਰਕ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ: ਜੇ X ਵਾਪਰੇ, ਤਾਂ Y ਕਰੋ।
ਮੁੱਖ ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦੇ ਕੇ X ਅਤੇ Y ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਖ਼ਤ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਸਟੀਕ ਹਦਾਇਤ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਬੇਲੋੜੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਏਜੰਟ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਮੂਨੇ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਲਚਕਦਾਰ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਵਿਹਾਰਕ ਨਿਯਮਾਂ ਵਰਗਾ ਵੱਧ ਦਿਸਦਾ ਹੈ:
ਜੇ ਕੋਈ ਅਹਿਮ ਵੇਰਵਾ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ।
ਜੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਕਹੋ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਲਬਧ ਕਦਮ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਜੇ ਬੇਨਤੀ ਕਿਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ-ਹੱਦ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰਸਮੀ ਤਾਮ-ਝਾਮ ਦੇ ਦੂਜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿਓ।
ਇਹ ਦਿਖਾਵੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨਮੂਨਾ ਜਵਾਬਾਂ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੀ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਥਾਂ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਭਾਰ ਮਿਲੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਡਲਾਂ ਅਤੇ ਤੈਨਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਅਨੁਪਾਤ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਥਾਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਥਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੌਂਪਟਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਏਜੰਟ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਸਮਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਹਾਰਕ ਵੇਰਵੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਜਵਾਬਾਂ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਹਾਰਕ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਾਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਏਜੰਟ ਨੇ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੈ। ਸਖ਼ਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਨਿਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ “ਤੁਰੰਤ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ” ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਚੀਜ਼ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਆਉਟਪੁੱਟ ਦਾ ਕੋਈ ਖਾਸ ਨਿਯਮ—ਫ਼ਰਜ਼ ਕਰੋ, ਵਿਰਾਮ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਾਰਮੈਟਿੰਗ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਹਦਾਇਤ—ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੰਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੰਘਣੇ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਵੇ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲੀਆ ਗੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਸਟਰੱਕਚਰਡ ਆਉਟਪੁੱਟਸ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਹਦਾਇਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਟਰੱਕਚਰਡ ਆਉਟਪੁੱਟਸ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਜਵਾਬਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਉਟਪੁੱਟ ਸਮਝੌਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲਣ ਦੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਲਈ ਵੀ ਫਿਊ-ਸ਼ਾਟ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਏਜੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਮਨਚਾਹੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ। ਲਹਿਜ਼ੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸਤਰ ਤੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਸਤਰ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਵਾਰਤਕ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਲਹਿਜ਼ਾ। ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ “ਐਂਟੀ-ਸਕ੍ਰਿਪਟਨੈੱਸ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ: ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਇਨਪੁਟ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਦੇ ਆਪਣੇ "ਦਾਇਰੇ" ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸੁਮੇਲ ਲਹਿਜ਼ੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਏਜੰਟ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਰਣਨੀਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਲਹਿਜ਼ੇ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਰਤਦੇ ਵੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਗੀਆਂ ਕਿ "ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, "ਕੋਈ ਐਮ-ਡੈਸ਼ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਕਲਿਸ਼ੇ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਪਾਲਿਸੀ ਡੰਪਿੰਗ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਬੇਲੋੜੀ ਸਪੱਸ਼ਟੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਾਕ ਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ।" ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਟੀਕ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮਾਡਲ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਵੀ ਫਾਰਮੈਟਿੰਗ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੁਲੇਟ ਪੁਆਇੰਟਾਂ, ਸੁਰਖੀਆਂ ਅਤੇ ਬਰੈਕਟ ਵਾਲੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰੋਂਪਟ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਆਉਟਪੁੱਟ ਵੱਲ ਸੇਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਆਉਟਪੁੱਟ ਦਾ ਮਕਸਦ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨਪੁੱਟ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ-ਰੂਪ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਨ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਲਹਿਜ਼ੇ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰੌਂਪਟ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦੇਣਾ ਕਿ ਏਜੰਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿੱਘਾ। ਪੇਸ਼ੇਵਰ। ਦੋਸਤਾਨਾ ਪਰ ਸੰਖੇਪ। ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਭਾਸ਼ਾਈ ਪੱਧਰ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਿਰਦਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਜਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦੌਰਾਨ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਉਡੀਕ ਸੁਨੇਹਾ ਅੰਤਿਮ ਜਵਾਬ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸੁਰੱਖਿਆ-ਹੱਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ-ਫੁਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਰਗਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਿਰਾਸ਼ ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਉਸੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਦਿਲਕਸ਼ੀ ਜਾਂ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਂਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਇਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਂਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਕਸਰ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਦਲਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਰਦਾਰ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਵੇਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ AI ਆਉਟਪੁੱਟ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਪੀਰਾਈਟਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਦਿਓਗੇ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਢਾਂਚਾ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਟਿਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮਕਸਦ ਹੈ। ਏਜੰਟ-ਅਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੌਂਪਟਾਂ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮਾਂ ਲਗਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ AI ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਤਕਨੀਕੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮਝ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਏਜੰਟਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
AI ਉਤਪਾਦ ਟੀਮਾਂ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰਾਂ ਲਈ, ਗਾਹਕ-ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ AI ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵੀ ਤਕਨੀਕੀ ਉੱਤਮਤਾ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਮਾਡਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਮਲਟੀ-ਏਜੰਟ ਸਹਿਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਟੂਲ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਵਾਦ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਾਇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੱਲਬਾਤ ਹੀ ਉਤਪਾਦ ਹੈ।