Հաճախորդների հետ շփվող ԱԲ-ն ներկայացնում է ձեր ապրանքանիշը, և դրա ստեղծման համար պահանջվող վարպետությունը սկզբունքորեն տարբերվում է ներքին գործիքների մշակումից։
Աշխատող և համոզիչ ագենտների տարբերությունն ավելի շատ հայեցակարգային է, քան տեխնիկական, քանի որ հարցումների մեծ մասը գրվում է որպես հրահանգների հավաքածու, ոչ թե երկխոսության նախագիծ։
Ավելի արդյունավետ մոտեցում են առաջարկում լեզվաբանությունն ու ճանաչողական հոգեբանությունը․ զրույցներն ունեն կառուցվածք, իսկ հարցումները ստեղծում են ուշադրության միջավայր։ Թե ինչ եք նշում սկզբում, ինչ եք կրկնում և ինչպես եք եզրափակում, կանխատեսելիորեն ձևավորում է ագենտի վարքը։
Սահմանափակումներն օգնում են, բայց միայն ճշգրիտ լինելու դեպքում։ Չափազանց շատ եզրային դեպքերը շփումը դարձնում են կաշկանդված, իսկ հարցումները՝ դժվար կառավարելի, մինչդեռ քիչ որոշումներ կայացնելու անհրաժեշտությունն օգնում է կենտրոնանալ առավել կարևորների վրա։
Հաճախորդների հետ զրուցող ԱԲ ստեղծելը բարդ խնդիր է բիզնեսի համար։
Նույնիսկ տեխնոլոգիան ամենաեռանդուն կերպով որդեգրած ընկերությունների համար, որոնք ԱԲ-ի հետ համագործակցությունն արդեն ներդրել են առանձին աշխատակիցների մակարդակում և գուցե անգամ ներքին օգտագործման հատուկ ԱԲ գործիքներ են մշակել, ԱԲ-ն բիզնեսի ու արտաքին աշխարհի շփման միջերես դարձնելը բոլորովին այլ խնդիր է։
Եվ սա իսկապես առաջխաղացում է։ Հաճախորդների հետ շփման անցնելիս ԱԲ-ն ջանասեր փորձնակից դառնում է լիազորված աշխատակից, հագնում համազգեստն ու հաճախորդների աչքում ներկայացնում ապրանքանիշը։
Պատասխանատվությունը մեծ է։ Այժմ յուրաքանչյուր սխալ քայլ հանրային է և կարող է արձանագրվել։
Մեր ստեղծած պրոդուկտները հաճախ բազմաագենտ համակարգեր են՝ բիզնեսի մակարդակում բարդ փոխազդեցություններով։ Սակայն այդ տրամաբանությունը կարող է լինել աշխատանքի ավելի հեշտ մասը։ Ավելի մեծ մարտահրավերը օգտատերերին համոզելն է, որ նրանք ամբողջ ընթացքում խոսում են նույն ագենտի հետ, և որ ագենտի ասելիքն արժեքավոր է։
Ուստի մենք կրկին ու կրկին գրում և վերաշարադրում ենք հարցումները։
Որոշ ագենտներ ստեղծվում են հարցումների հարյուրավոր տարբերակների մշակումից հետո։ Բոլորն ունեն նույն նպատակը՝ չշեղվել առաջադրանքից և խոսել մարդկային օգտատերերին հոգեհարազատ ձայնով։
Հարցումների կատարելագործման մեր փորձը մեզ մղել է ներշնչանքի աղբյուրներ ստեղծագործաբար որոնելու։ Մենք սկսել ենք գաղափարներ փոխառել այլ գիտակարգերից։ Իհարկե, ամեն ինչ չէ, որ աշխատել է, իսկ աշխատած լուծումներն էլ հազվադեպ են հաջողվել առաջին փորձից։ Այս ուսումնասիրությունների արդյունքում մեր թիմում ձևավորվել է հարցումների մշակման այլ հարացույց։
Համակարգված աշխատող և փայլուն զրուցող ագենտների միջև տարբերությունը զուտ տեխնիկական չէ, այլ հայեցակարգային է։ Դա հարցման միջոցով ագենտի համար ստեղծված աշխարհի և մարդկային հաղորդակցության իրական աշխարհի միջև հեռավորությունն է, որտեղ ագենտը գործում է։
Վերջինիս բնորոշ է անորոշությունը, որին մարդիկ լավ են հարմարված, իսկ բարեխիղճ զրուցակիցները համատեղ հաղթահարում են այն՝ հետևելով խոսույթի նուրբ, չարտահայտված կանոնների։ Վատ պատրաստված ագենտն անմիջապես աչքի է ընկնում։
«Չորրորդ պատը» կամ Թյուրինգի պատրանքը պահպանելու համար կարող ենք լեզվաբանության և ճանաչողական հոգեբանության գաղափարներով մեր ագենտներին հաղորդակից դարձնել երկխոսության արվեստին։
Լեզվաբանությունն ունի գործածության մեջ լեզուն ուսումնասիրելու մի ամբողջ գործիքակազմ, այդ թվում՝ խոսակցության վերլուծությունը, որն ուսումնասիրում է, թե մարդիկ ինչպես են պահ առ պահ կառուցում և վարում զրույցները։ Հարցումների մշակման մեջ կիրառելիս այս շրջանակը մեզ բառապաշար է տալիս՝ զրույցը դիտարկելու ոչ թե որպես բառերի, այլ գործողությունների փոխանակում։
Որոշ գործողություններ գործնական են, օրինակ՝ տեղեկություն ստանալը կամ տրամադրելը, իսկ մյուսները՝ սոցիալական, օրինակ՝ փոխըմբռնում պահպանելը կամ լարվածությունից խուսափելը։ Այս քայլերը տեղի են ունենում երկխոսության և դրա փուլերի ավելի լայն կառուցվածքում, որոնցից յուրաքանչյուրն ակնկալվող գործողություններ ունի։ Երկխոսություններն ունեն սկիզբ ու ավարտ, ինչպես նաև թեմաների անցումներ և նույնիսկ նախաանցումներ՝ երբեմն անհարմար այն պահերը, երբ ակնարկով առաջարկվում, քննարկվում և տողատակերում որոշվում է նոր ուղղությունը։
Թյուրըմբռնումներ մշտապես լինում են, նույնիսկ երբ բոլոր կողմերի մտադրությունները լավագույնն են։ Թեև մարդիկ տարբեր չափով են տիրապետում երկխոսության արվեստին, կարևորն այն է, որ ձեր ագենտի հիմքում աշխատող LLM-ը պատրաստի ձևով չունի անգամ միջին կարողություններով մարդ զրուցակցին բնորոշ ինտուիցիան։
Լեզվաբանական վերլուծությանը զուգահեռ ճանաչողական հոգեբանությունը լրացնող մոտեցում է առաջարկում։ Այն ցույց է տալիս, թե իրականում ինչպես են աշխատում ուշադրությունը, հիշողությունն ու որոշումների կայացումը․ ինչպես են մարդիկ տարբեր կշիռ տալիս սկզբում և վերջում ասվածին, ինչպես են որոշակի ազդակները կանխատեսելի վարք առաջացնում, և ինչպես կարող են սահմանափակումներն ազատություն տալ՝ նվազեցնելով ճանաչողական ծանրաբեռնվածությունը։
Հարցումը հրահանգների չեզոք տարա չէ։ Այն ուշադրության միջավայր է։ Հետևաբար կարևոր է, թե ինչ է գրված սկզբում։ Կարևոր է նաև, թե ինչ է գրված վերջում։ Կարևոր է, թե ինչն է կրկնվում։ Ցանկ տեսնելիս մարդիկ սովորաբար ավելի հեշտ են հիշում սկիզբն ու վերջը, քան միջնամասը։ Հոգեբանները սա անվանում են հաջորդական դիրքի ազդեցություն՝ առաջնայնություն և թարմություն։
Գործնականում նման երևույթ ենք նկատում նաև LLM-ների դեպքում։ Ամենասկզբի ուղեցույցը սահմանում է շրջանակը՝ ով է ագենտը, ինչ դեր է կատարում և ինչպիսի աշխարհի է ակնկալում հանդիպել։ Եզրափակիչ ուղեցույցը հաճախ ընկալվում է որպես «վերջին լսածը»։ Եթե ամենակարևոր հրահանգները տեղադրենք այնտեղ, դրանց իրագործման հավանականությունն ավելի մեծ կլինի։
Հարցման մեջ տարբեր հրահանգների տեղը մանրակրկիտ որոշելու հետ մեկտեղ պետք է հետևենք նաև այն սահմանների ընդհանուր ուրվագծին, որոնք այդ հրահանգները ստեղծում են մեր ագենտի համար։
Հրահանգները սահմանափակում են ագենտին՝ նվազեցնելով այն մրցակցող տարբերակների թիվը, որոնց միջև նա պետք է ընտրություն կատարի, և նեղացնելով խնդրի ընդհանուր տիրույթը։ Մեր հարցումները պետք է բավականաչափ սահմանափակեն ագենտի խնդիրը՝ այն կառավարելի դարձնելու համար։
Մարդ աշխատակիցներին, հատկապես պակաս փորձառուներին հրահանգելիս, հոգեբանությունը հուշում է հնարավորինս վերացնել առաջադրանքի անորոշությունը և դրանով նվազեցնել ճանաչողական ծանրաբեռնվածությունը։ Թեև սահմանափակումները կարող են թվալ ազատությունը կաշկանդող, քիչ որոշումներ կայացնելու անհրաժեշտությունը թույլ է տալիս կենտրոնանալ մնացած մի քանի կարևոր որոշումների վրա և ստեղծագործաբար գործել սահմանների ներսում։
Մյուս կողմից՝ ագենտին ոչ մի որոշում չթողնելը և բոլոր հնարավոր եզրային դեպքերը վարքի օրինակների ցանկերով ծածկելը կաշկանդված զրուցակից ստեղծելու հուսալի միջոց է։ Էլ չենք խոսում «եթե»-ներից ու «այլապես»-ներից կազմված, Ֆրանկենշտեյնի պես դժվար կառավարելի հարցման մասին։
(«Մի քանի հարցում» մեթոդ, խոսքը քո մասին է։)
Հստակ սահմաններ ունեցող հարցումը բավարար ուղղություն է տալիս՝ առանց առաջադրանքը ծանրաբեռնելու և ագենտին կաթվածահար անելու։ Հաճախ սա նշանակում է ագենտի համար սահմանել ավելի քիչ եզրային դեպքեր կամ նպատակներ՝ թե՛ ասելիքի ու չասելիքի, թե՛ ասելու և չասելու ձևի առումով։
Մեր փորձով՝ եթե սահմանը շտկելու համար դիմում եք «մի քանի հարցում» մեթոդին, ուրեմն ձեր սահմանը բավականաչափ ճշգրիտ չէ։ Վերադարձեք հիմնական հրահանգներին և ճշգրտեք դրանք։
Ճանաչողական հոգեբանության տեսանկյունից մենք դիտարկել ենք, թե հարցման որ մասում պետք է տեղադրել տարբեր հրահանգները, և գնահատել ենք հրահանգների այն քանակն ու որակը, որոնք անհրաժեշտ են ագենտի խնդրի տիրույթը լավագույնս սահմանելու համար։
Վերհիշելով լեզվաբանության տեսանկյունից երկխոսության արվեստի մասին մեր նախկին դիտարկումները՝ կարող ենք ամբողջացնել հարցումների մշակման հարացույցը՝ երկխոսությանն ուղղված հրահանգները դիտարկելով որպես ագենտի առաջադրանքի ավելի լայն սահմանների մաս։
Հաճախորդների հետ շփվող ԱԲ-ի համար երկխոսությունը միշտ մետաառաջադրանք է՝ անկախ նրանից՝ ընդունում ենք դա, թե ոչ։ Երբ հարցման մեջ գիտակցաբար անդրադառնում ենք երկխոսությանը, ագենտի կարողությունների կամ «ճանաչողական ծանրաբեռնվածության» մի մասը հատկացնում ենք երկխոսությունը գիտակցելուն և դրան արձագանքելուն՝ բարելավելով նրա զրուցելու կարողությունը։
Սակայն փոխզիջումն այն է, որ խնդրի ընդհանուր տիրույթը կառավարելի և հստակ սահմանված պահելու համար, հավանաբար, ստիպված կլինենք կրճատել հիմնական առաջադրանքի ծավալը։
Ուստի հաճախորդների հետ շփվող ԱԲ-ի համար ավելի լավ երկխոսության և որոշումների պայմանները նախագծում ենք ամբողջական մոտեցմամբ։ Մենք ձգտում ենք ստեղծել ավելի փոքր, հստակ սահմաններով ագենտներ, որոնց հիմնական առաջադրանքը դիտարկվում է երկխոսության մետաառաջադրանքի համատեքստում կամ ներառում է այն։ Մենք չենք գրում հրահանգների կույտեր, որոնք հետո կատարելագործվում են օրինակներով։ Մենք գրում ենք կատարելագործված հրահանգների ավելի փոքր հավաքածու՝ այնքան ճշգրիտ, որ օրինակներն ավելորդ են դառնում։
Սա է հարցումների մշակման այն հարացույցը, որով ստեղծում ենք ագենտներ, որոնք ոչ միայն չեն շեղվում առաջադրանքից, այլև այն կատարում են խոսակցական նրբագեղությամբ։
Այժմ, երբ հայեցակարգային դաշտը քարտեզագրված է, հաջորդ բլոգային գրառման մեջ կանցնենք գործնականին։ Կդիտարկենք մի քանի առանցքային օրինաչափություններ, որոնք ի հայտ են եկել իրական պայմաններում փորձարկումների ու սխալների միջոցով այս սկզբունքները հարցումներում կիրառելիս։ Հետաքրքիր է, որ առաջադեմ մոդելների մատակարարները ևս սկսել են նման օրինաչափություններ ներառել հարցումների մշակման իրենց ուղեցույցներում։ Շարունակությունը՝ հաջորդ անգամ։